کاشکی میشد دوباره باز همو پیدا بکنیم

سفره ی عشق مونو باهم دیگه وا بکنیم

کاش تو این شهر غریب صدای آشنا بیاد

دل من هواتو کرده فقطم تو رو میخواد

…

زندگی با عشق تو رنگ دیگه داشت برام

رفتی و بدون تو تلخ شده روز و شبام

دل من با هیچکسی نمی تونست خو بگیره

شب و روز منتظر و چشم براهت مونده نگام

کسی مثل تو نشد کسی مثل تو نبود

همش از خدا می خوام که بیایی زود زود

یادم باشه من تنهام

یادم باشه که آدمها به عشق میخندن

یادم باشه که به دنیا نیومدم تا به ارزو هام برسم

و رسالت من این خواهد بود

 
تا دو استکان چای داغ را
از میان دویست جنگ خونین
به سلامت بگذرانم
تا در شبی بارانی

آن ها را
با خدای خویش
چشم در چشم هم نوش کنیم...

رویِ دلت چادری بکش؛

اینجا به اندازه ای که «مرد» ندارد؛

نامحرم دارد ...

دست هایم را محکم تر بگیر؛

من هنوز هم نمی خواهم؛

تو را به دستِ خاطرات بسپارم ...!

آنچه که دل، قادر به حذف کردنش نیست؛

ذهن، مرتب به یادش می آورد ...!

گویند کریم است و گنه می بخشد 

 گیرم که ببخشد زخجالت چه کنم . . . ؟